Στην αρχή ήταν ο λόγος...
που ντύθηκε τη μουσική...
Η μουσική της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας εκφράζει τις συναισθηματικές κινήσεις της καρδιάς, δηλαδή συντριβή, κατά Θεόν λύπη, αλλά και αίνο, δοξολογία, ευχαριστία, άγιο ενθουσιασμό.
Ο χαρακτήρας της είναι λειτουργικός, μυσταγωγικός, αναγωγικός, δηλαδή από σαρκός εις πνεύμα. Δεν έχει σκοπό να συνοδέψει το λόγο (προς τέρψη ακρόασης), αλλά να τον τονίσει. Για το λόγο αυτό, καθιερώθηκε και διαδόθηκε στο διάβα των αιώνων ως μονοφωνική μουσική ώστε, μέσα από αυτή και "θεία εμπνεύσει", να αναδεικνύεται ο λόγος του Θεού, με τον καλύτερο τρόπο.
Κατά συνέπεια, μέσω των μυστών της, γίνεται και η ίδια αρωγός στην λατρεία. Όταν μάλιστα υπηρετείται και παρουσιάζεται από καλλίφωνους και καταρτισμένους ιεροψάλτες, η ορθόδοξη εκκλησιαστική μουσική όχι μόνο δεν είναι ανιαρή, αλλά διαθέτει, πέρα από τη θρησκευτικότητα, άφθαστη μεγαλοπρέπεια. Είναι φανερό συνεπώς ότι και η ίδια η ελληνορθόδοξη εκκλησιαστική μας παράδοση είναι μια αέναη λογοποίηση και μελοποίηση, ένας ακατάπαυστος αίνος, ένας "ήχος καθαρός εορταζόντων", ένας ζωντανός τρόπος να εφαρμόζεται με συνέπεια η επιταγή "πάσα πνοή αινεσάτω τον Κύριον".
Η βυζαντινή μουσική είναι η μουσική της ψυχής. Αν κάποιος δεν αντιλαμβάνεται πως η μουσική αυτή στολίζει και εμπλουτίζει με θείο συναίσθημα τα θαυμάσια λόγια των ύμνων, δεν μπορεί να νιώσει βαθιά ούτε και το νόημά τους. Γιατί τα λόγια και η ψαλμωδία, όπως σοφά αναφέρει ο Φώτης Κόντογλου, δένονται όπως το κορμί και η ψυχή, όπως η μορφή και το χρώμα σε μια εικόνα.
Η βυζαντινή μουσική εκφράζει το "τιμιώτατον" της χριστιανικής θρησκείας, την ψυχική χαρμολύπη, δηλαδή την πνευματική εκείνη ευωδία, η οποία προσεγγίζεται μονάχα από τις πνευματικές αισθήσεις που νιώθουν οι κοινωνοί του εκκλησιαστικού βιώματος. Αποτελεί μια σοφή δημιουργία πολλών αιώνων, ένα θεϊκό τραγούδι που ακόμη και σήμερα, σε μια ευρέως χαρακτηριζόμενη πεζή και υλιστική εποχή, συγκινεί και οδηγεί τις ανθρώπινες ψυχές στη θεία κατάνυξη.
Καλώς ήρθατε στην ιστοσελiδα μας...